Onduidelijkheid Europese regelgeving export kunststofafval leidt tot verwarring en frustratie
De nieuwe Europese regelgeving die op 1 januari van kracht ging en die voortvloeit uit de implementatie van de het Verdrag van Bazel zorgt bij veel van onze leden voor verwarring en frustratie. Dat is begrijpelijk want de situatie is allesbehalve glashelder.
Europa stelde in december, op de valreep, een aantal richtlijnen voor die de interpretatie van terminologie zoals ‘almost free from contamination’ vermeld in het Verdrag van Bazel, duidelijk en uniform zou moeten maken voor alle Europese lidstaten.
De hele kunststofwaardeketen tekende echter verzet aan tegen de maximale onzuiverheidsdrempel van 2%, voorgesteld in deze richtlijnen, aangezien deze niet haalbaar is voor kunststofafval en zou leiden tot onnoemelijk veel kennisgevingsdossiers. Positief is dat de Europese Commissie daarop besloot de toepassing ervan uit te stellen en met de lidstaten te werken aan een nieuw, definitief voorstel. De keerzijde van de medaille is dat er momenteel geen geharmoniseerde regelgeving is binnen Europa. Wat betekent ‘almost free from contamination’? Welke vervuiling is aanvaardbaar opdat een afvalstroom nog zonder kennisgeving mag worden verstuurd? Er is geen eenduidig antwoord.
Daarenboven blijft het momenteel ook nog wachten op de herziening van de Europese Verordening 1418/2007, die de uitvoer van ongevaarlijke afvalstoffen (B3011) naar landen buiten de OESO regelt. Europa tracht momenteel van deze niet-OESO landen informatie te krijgen over hoe zij de invoer van kunststofafval op hun grondgebied willen regelen. Veel niet-OESO landen (Indonesië, Maleisië,…) hebben ondertussen al gereageerd naar Europa en bevestigd dat zij kunststofafval van de groene lijst (B3011) willen blijven ontvangen zoals voor de implementatie van Bazel het geval was en dit betekent veelal zonder kennisgeving.
Europa is echter nog niet klaar en voorziet de publicatie van de herziene Europese verordening pas voor februari-maart. In afwachting van deze publicatie maakt zij een kennisgeving verplicht.
Nederland vindt echter dat Europa op 1 januari met deze nieuwe regelgeving klaar had moeten zijn en besloten het de recyclagebedrijven ondertussen niet nodeloos moeilijk te maken en een verzending van kunststofafval naar niet-OESO landen zonder kennisgeving toe te staan ingeval het land van bestemming hiermee akkoord gaat. Denuo had hierover een verhelderend gesprek met de Nederlandse Rijkswaterstaat.
België, daarentegen, volgt momenteel wel de Europese regelgeving. In de praktijk betekent dit dat men vanuit de Haven van Rotterdam zonder kennisgeving kan versturen en dat er voor verzendingen vanuit de Haven van Antwerpen wel een kennisgeving vereist is. Dit is te gek voor woorden en leidt tot een ernstige benadeling van onze leden ten opzichte van Nederlandse bedrijven.
Denuo heeft er nu bij de gewestelijke autoriteiten op aangedrongen om de Nederlandse pragmatische beslissing te volgen.
De onduidelijkheid van de regelgeving en de verschillende interpretaties in de verschillende landen leiden momenteel tot verwarring, onzekerheid en frustratie in de kunststofrecyclagesector.
De huidige situatie remt bovendien de intra-Europese export van kunststofafval af en daarmee ook de ontwikkeling van een Europese Circulaire Economie, wat volledig in strijd is met de Europese doelstellingen.