Recytyre : tijd om zichzelf in vraag te stellen
De werkgroep Banden heeft ter attentie van de gewestelijke autoriteiten een nieuwe visie opgesteld over het bandenbeheer in België. Feit is dat Recytyre zich al meerdere jaren vastrijdt in zijn beheer, zonder een echte dynamiek voor meer circulariteit.
We blijven er ook van overtuigd:
Dat het dringend nodig is om de parallelle circuits van hergebruik te controleren. Het opgehaalde afval is vaak reeds gezuiverd van herbruikbare banden. Nog los van het feit dat de Aziatische concurrentie meer en meer de kans op circulariteit verhindert: sommigen zijn van mening dat het beter is nieuwe materialen te gebruiken dan circulaire materialen. Dat is de trieste realiteit, maar geen fataliteit, in tegenstelling tot wat sommigen willen denken om hun geweten te sussen.
Het coveren van banden is niet dood. Dat is ook het gevolg van de Aziatische concurrentie: goedkope producten van slechte kwaliteit. Wij zijn ervan overtuigd dat de gewestelijke autoriteiten het goede voorbeeld moeten geven en het dalende gebruik van coveren van banden van personenwagens of vrachtwagens nieuw leven inblazen. Waarom zouden ze het niet toepassen op de voertuigen van bepaalde diensten? Het opnieuw lanceren van een buurtcircuit. Er heerst bij de Gewesten (OVAM en BIM) een onaanvaardbaar fatalisme rond de mondialisering van de economie. In de overeenkomsten worden doelstellingen van 10% naar voren geschoven, maar zonder enig bindend middel is dat belachelijk. Het is niet meer dan greenwashing.
Recycled content ook voor banden. Een welgekend Frans producent lanceert de idee van volle banden, waarom niet met gerecycleerd rubber? De Gewesten moeten het systeem ook durven omvergooien, zoals onze Belgische afgevaardigden deden bij de Single-Use Plastics Directive. Opnieuw een beetje dynamisme en pro-activiteit graag.
Daarnaast wijzen we ook op het feit dat er nagenoeg niet meer wordt samengewerkt met de operatoren. Er is geen enkele dialoog meer, met mededogen van OVAM en Brussel die geen enkele officiële ontmoeting ondersteunen om niet uit hun neutrale rol te vallen. De aanwezigheid van de Gewesten in de Raden van Bestuur moet trouwens ernstig in vraag worden gesteld.
Een daar ligt eigenlijk de kern van het probleem van meerdere beheerorganismen: ze beseffen niet meer dat ze onderworpen zijn aan milieuwetgeving en dat ze opereren binnen een bepaald wettelijk kader. We vragen ons af wie de baas is. Het is tijd dat we hen daaraan herinneren. We hopen dat Wallonië en Vlaanderen ook de moed zullen hebben om het hen te zeggen en dat Brussel zich niet zal laten ontmoedigen.